Westelijke struikgaaien verstoppen voedsel zoals eikels om ze later te kunnen opeten. Voorheen dachten wetenschappers altijd dat de gaaien dit alleen instinctief deden en dat er verder weinig planning aan te pas kwam. Er werd namelijk gedacht dat alleen mensen in staat waren uitvoerig met hun toekomst bezig te zijn, maar uit onderzoek blijkt dat ook sommige vogels voedsel opslaan voor de toekomst.
Gaaien kunnen plannen maken voor de toekomst
In één experiment werden de vogels in een kooi gehouden die kon worden opgedeeld. In eerste instantie kregen de vogels alleen verpoederd voer dat ze niet konden verstoppen. De ochtend erna werden ze opgesloten in een gedeelte van de kooi waar ze ofwel geen ontbijt kregen (het geen-ontbijtgedeelte) of in een gedeelte waar ze wel wat te eten kregen (het ontbijtgedeelte). Toen ze de kans kregen om dennenappels te verstoppen, bleken de vogels die in het geen-ontbijtgedeelte zaten, drie keer zoveel dennenappels te hebben verstopt dan hun soortgenoten in het ontbijtgedeelte.
Dit lijkt erop te wijzen dat ze begrepen dat ze de volgende morgen wellicht geen voedsel zouden krijgen en daarom probeerden om wat eten veilig te stellen voor de toekomst.
In een tweede experiment kregen de dieren in eerste instantie in het ene gedeelte alleen verpoederde hondenkoekjes als ontbijt en in het andere gedeelte alleen verpoederde pinda’s. Na een paar dagen kregen de gaaien ’s avonds hele pinda’s en hele hondenkoekjes die ze konden verstoppen in het ontbijtgedeelte.
De gaaien begonnen gelijk met het verstoppen van het voedsel. Daarbij verstopten ze zowel pinda’s als hondenkoekjes in het gedeelte waar ze alleen hondenkoekjes kregen en vice versa. Dit kan erop duiden dat gaaien niet alleen plannen maken voor de toekomst, maar ook behoefte hebben aan een gevarieerd dieet.
Professor Nicky Clayton zegt hierover: “De struikgaaien laten gedrag zien dat erop wijst dat ze voedseltekorten willen vermijden en daarnaast hun toekomstige dieet zo gevarieerd mogelijk willen houden. De resultaten suggereren dat de dieren complexe gedachtegangen hebben, aangezien ze een duidelijk ontwikkeld beeld van de begrippen verleden, heden en toekomst hebben en hier rekening mee houden in hun planning.”
Uit eerdere experimenten is gebleken dat westelijke struikgaaien zich konden herinneren wanneer en waar ze voedsel hadden verstopt en wat voor soort voedsel. Dit wordt ‘episodisch geheugen’ genoemd en voorheen werd gedacht dat alleen mensen hierover beschikten. Gaaien zijn leden van de kraaienfamilie. Sinds mensenheugenis wordt er al geloofd dat kraaien zeer intelligente dieren zijn en deze resultaten sluiten daarbij aan.
Van het Cornell Lab of Ornithology komt daarnaast deze interessante wetenschappelijke observatie: “Gaaien die de verstopplekken van andere gaaien leegroofden, merkten het op als andere gaaien toekeken terwijl ze hun voedsel aan het verstoppen waren. In dat geval groeven ze hun voedsel weer op om het vervolgens op een andere plek weer te verstoppen. Gaaien die daarentegen zelf nooit voedsel hadden gestolen letten niet op of ze bekeken werden tijdens het verstoppen van hun eten.”
De natuurlijke habitat van de westelijke struikgaai is het westen van de Verenigde Staten. Ze leven in kleine bomen en struikgewas en tegenwoordig ook steeds meer in voorstedelijke gebieden.
Posts tonen met het label intelligentie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label intelligentie. Alle posts tonen
Kraai snowboardt van dak
De slimme kraai in dit filmpje gebruikt een dekseltje om van een dak af te snowboarden.
Hier kunnen we meerdere dingen uit afleiden over waar dieren allemaal toe in staat zijn. De kraai weet ten eerste precies wat hij of zij moet doen om zijn of haar doel te bereiken (in dit geval snowboarden). Daarnaast is de kraai in staat om zijn of haar acties te plannen en daarbij een instrument te gebruiken (het dekseltje). En last but not least – het bewijst dat vogels ook graag plezier maken!
Hier kunnen we meerdere dingen uit afleiden over waar dieren allemaal toe in staat zijn. De kraai weet ten eerste precies wat hij of zij moet doen om zijn of haar doel te bereiken (in dit geval snowboarden). Daarnaast is de kraai in staat om zijn of haar acties te plannen en daarbij een instrument te gebruiken (het dekseltje). En last but not least – het bewijst dat vogels ook graag plezier maken!
Labels:
blijdschap,
emoties,
geluk,
gevoel,
intelligentie,
kraaiachtigen,
wilde dieren
Roeken gebruiken gereedschappen
Van apen, kraaien en dolfijnen was al langer bekend dat ze gereedschappen gebruikten, maar nu hebben ook roeken zich gevoegd bij die groep dieren.
Roeken zijn nog slimmer dan we denken. Foto: foxypar4Er zijn nog geen roeken in het wild gesignaleerd die gereedschappen hanteren. Maar het is wel degelijk bewezen dat ze die gebruiken en dat niet alleen: ze kunnen er twee achter elkaar gebruiken en ze kunnen nieuwe maken. Dit artikel van de BBC vertelt over een onderzoek waarin roeken erachter kwamen hoe ze voedsel uit een apparaat kregen dat bestond uit een buis met daaronder een smal luikje. Ze moesten een geschikte steen uitkiezen en deze in de buis gooien om zo het luik te openen en hun lekkere hapje te kunnen bemachtigen. Ze kozen voor de zwaarste steen, omdat ze daarmee de meeste kans hadden om het luik te kunnen openen. Ze moesten daarnaast ook kiezen uit verschillende vormen stenen die niet allemaal door de buis pasten, maar ze kozen voor de beste vorm! Je kunt het filmpje met deze slimme roeken hier bekijken.
De vogels leerden bovendien al snel hoe ze een rechte draad konden ombuigen tot een haak, zodat ze een klein bakje met voedsel vanaf de bodem van een testbuis konden hengelen. Je gelooft je ogen niet. Bekijk hier het filmpje.
Betty, een in gevangenschap levende wipsnavelkraai, was de enige in gevangenschap levende vogel waarvan ooit was gezien dat die gereedschap gebruikte. Maar in het wild levende kraaien gebruiken wel degelijk gereedschappen, zoals takjes en bladeren. Met hun snavel kunnen ze de gereedschappen tot de juiste vorm modelleren, zodat ze er mieren en andere insecten mee kunnen oppikken. Ze gebruiken ook grashalmen. De roeken lieten ook zien dat ze raad wisten met gereedschappen; drie van de vier dieren slaagden erin een haak te maken tijdens de eerste poging. Een van de onderzoekers verklaart: “Dit onderzoek laat zien hoe creatief en slim roeken zijn als het om het oplossen van problemen gaat.”
Roeken begrijpen ook dat het soms loont om samen te werken als het om een goede voedselbron gaat. In dit experiment, dat wederom door de BBC wordt aangehaald, werden twee haken aan een smal bakje geschroefd waarop lekkernijen voor de roeken lagen. Vervolgens werd er een touwtje door de twee haken gehaald. De roeken zaten in een hok en het bakje was net buiten hun bereik. Om het bakje naar zich toe te trekken, moesten de roeken tegelijk elk aan één uiteinde van het touwtje trekken. Alle roeken kwamen hier op een gegeven moment achter, hoewel het bij de één wat langer duurde dan bij de ander. Het begrip van roeken van ‘de noodzaak van teamwork’ zou net zo goed zijn als dat van chimpansees. Bekijk hier het filmpje met de handige roeken.
Roeken en kraaien behoren beide tot de corvus-familie, net als kauwen, gaaien, eksters en raven. Er is al lang bekend dat deze vogels ontzettend slim zijn en onderzoeker Christopher Bird van de University of Cambridge zegt hierover: “Op meerdere punten plaats ik kraaiachtigen qua intelligentie op hetzelfde niveau als primaten.”
Labels:
ekster,
gereedschap,
gevangenschap,
gevoel,
intelligentie,
kauw,
kraaiachtigen,
raaf,
roeken,
vogels,
wilde dieren
Walvissen begrijpen ons
Een tijdje geleden was hier het verhaal te lezen van de redding van walvis Valentina. Dit is een soortgelijk geweldig verhaal over de redding van een walvis en de reactie van het dier op haar reddende engelen.
Foto: Een bultrug
De bultrug uit dit verhaal zwom op de migratieroute voor de kust van Californië toen ze helemaal vast kwam te zitten in krabbenvislijnen. Ze was in levensgevaar. Ze zat vast in verzwaarde touwen van soms wel 70 meter lang en het touw had zich om haar staart en haar vinnen gewikkeld en zat zelfs in haar bek. De arme walvis zat zo klem dat de touwen in haar huid sneden en zichtbare verwondingen veroorzaakten.
Het dier was compleet machteloos en moest continu worstelen om haar spuitgat boven water te houden. Er werd een reddingsteam van duikers op haar afgestuurd, maar toen die bij haar aankwamen, twijfelden ze of ze nog te redden was. Bovendien liepen de duikers zelf gevaar, omdat een mens kan overlijden aan de klap van een staart van een bultrug.
Maar bij het lossnijden van de touwen stribbelde het ongelukkige dier helemaal niet tegen en de duikers zagen dat ze hen met haar ogen in de gaten hield terwijl ze met haar bezig waren.
Uiteindelijk lukte het de duikers om haar helemaal los te krijgen uit de krabbenlijnen en ze stonden vervolgens versteld van de hartverwarmende reactie van het dier. Toen ze vrij was, zwom ze rondjes en ging ze alle duikers langs om ze even zachtjes aan te stoten. Een van de redders verklaarde: “Het was een heel teder gebaar, een beetje als een hondje dat blij is om je te zien en ik voelde me totaal niet bedreigd. Het was een geweldige en ongelofelijke ervaring.”
Haar reactie zet ons aan het denken over de raakvlakken die mensen en dieren kunnen hebben, hoewel ze soms zo van ons lijken te verschillen. Een walvisexpert die hielp met de coördinatie van de reddingsactie zei het volgende over het voorval: “Je wilt niet te snel menselijke eigenschappen toedichten aan dieren, maar de walvis maakte sprongetjes en tikte de duikers steeds zachtjes aan. Ik weet niet precies wat er in haar hoofd omging, maar het was iets wat ik nooit van m’n leven zal vergeten. Het was gewoon ontzettend gaaf.”
In het boek ‘The Animal Mind’ nemen schrijvers Gould en Gould een interessant standpunt in over het vermogen van deze grote zeegzoogdieren om bepaalde zaken te begrijpen. Ze komen in hun boek namelijk tot de conclusie dat we misschien sneller de intelligentie en het gevoel van andere primaten erkennen, omdat ze qua gebaren en ervaringen veel meer op ons lijken en daardoor voor ons beter te ‘lezen’ zijn. Misschien komt die erkenning van de complexiteit van dieren die onder water leven later, omdat we onszelf in eerste instantie minder in die dieren herkennen.
Bronnen:
San Francisco Chronice (14/12/05). Daring rescue of whale off Farallones. Accessed 17/12/09.
Gould, J.L. and Gould, C.G. (1994) The Animal Mind. Scientific American Library, New York.
Foto: Een bultrugDe bultrug uit dit verhaal zwom op de migratieroute voor de kust van Californië toen ze helemaal vast kwam te zitten in krabbenvislijnen. Ze was in levensgevaar. Ze zat vast in verzwaarde touwen van soms wel 70 meter lang en het touw had zich om haar staart en haar vinnen gewikkeld en zat zelfs in haar bek. De arme walvis zat zo klem dat de touwen in haar huid sneden en zichtbare verwondingen veroorzaakten.
Het dier was compleet machteloos en moest continu worstelen om haar spuitgat boven water te houden. Er werd een reddingsteam van duikers op haar afgestuurd, maar toen die bij haar aankwamen, twijfelden ze of ze nog te redden was. Bovendien liepen de duikers zelf gevaar, omdat een mens kan overlijden aan de klap van een staart van een bultrug.
Maar bij het lossnijden van de touwen stribbelde het ongelukkige dier helemaal niet tegen en de duikers zagen dat ze hen met haar ogen in de gaten hield terwijl ze met haar bezig waren.
Uiteindelijk lukte het de duikers om haar helemaal los te krijgen uit de krabbenlijnen en ze stonden vervolgens versteld van de hartverwarmende reactie van het dier. Toen ze vrij was, zwom ze rondjes en ging ze alle duikers langs om ze even zachtjes aan te stoten. Een van de redders verklaarde: “Het was een heel teder gebaar, een beetje als een hondje dat blij is om je te zien en ik voelde me totaal niet bedreigd. Het was een geweldige en ongelofelijke ervaring.”
Haar reactie zet ons aan het denken over de raakvlakken die mensen en dieren kunnen hebben, hoewel ze soms zo van ons lijken te verschillen. Een walvisexpert die hielp met de coördinatie van de reddingsactie zei het volgende over het voorval: “Je wilt niet te snel menselijke eigenschappen toedichten aan dieren, maar de walvis maakte sprongetjes en tikte de duikers steeds zachtjes aan. Ik weet niet precies wat er in haar hoofd omging, maar het was iets wat ik nooit van m’n leven zal vergeten. Het was gewoon ontzettend gaaf.”
In het boek ‘The Animal Mind’ nemen schrijvers Gould en Gould een interessant standpunt in over het vermogen van deze grote zeegzoogdieren om bepaalde zaken te begrijpen. Ze komen in hun boek namelijk tot de conclusie dat we misschien sneller de intelligentie en het gevoel van andere primaten erkennen, omdat ze qua gebaren en ervaringen veel meer op ons lijken en daardoor voor ons beter te ‘lezen’ zijn. Misschien komt die erkenning van de complexiteit van dieren die onder water leven later, omdat we onszelf in eerste instantie minder in die dieren herkennen.
Bronnen:
San Francisco Chronice (14/12/05). Daring rescue of whale off Farallones. Accessed 17/12/09.
Gould, J.L. and Gould, C.G. (1994) The Animal Mind. Scientific American Library, New York.
Labels:
begrip,
communicatie,
emoties,
gevoel,
intelligentie,
redding,
walvissen,
wilde dieren
Papegaai redt puppy’s
Sam, een 18-jarige grijze roodstaartpapegaai, heeft het leven van vijf te vroeg geboren puppy’s gered. Sam vloog midden in de nacht naar de slaapkamer van z’n baasje op de eerste verdieping en kraaide: “Kom nou, kom nou”, iets dat zijn baasje zelf vaak tegen haar hond Sally riep.

In de acht jaar dat Sam in het huis woonde, was hij nog nooit in de slaapkamer geweest. Toen de vrouw beneden kwam met Sam vond ze Sally en haar pasgeboren premature pups op de keukenvloer. Ze hadden overduidelijk hulp nodig.
Sams verhaal is om meerdere redenen bijzonder. Hij was zich bewust van het feit dat de hondjes hulp nodig hadden, dieren van een andere soort dan hemzelf. Dit zogenaamde ‘soortoverstijgende bewustzijn’ wordt door dierwetenschappers gebruikt als indicator voor dierenbewustzijn.
De woorden “kom nou, kom nou” worden vaak gebruikt om een ander tot actie over te laten gaan of op te laten schieten en soms duiden ze ook op urgentie. We weten niet in welke context Sally’s baasje deze woorden tegen haar hond gebruikte, maar het lijkt erop dat Sam de papegaai deze woorden opzettelijk heeft gebruikt om een snelle reactie los te krijgen.
Grijze roodstaarten staan bekend om hun intelligentie en scherpzinnigheid en dit verhaal is daar een prachtig voorbeeld van.
Dr. Irene Pepperberg heeft veel onderzoek gedaan naar het vermogen van papegaaien om dingen te begrijpen en aan de hand van haar bevindingen verklaart ze: “Gezien de evolutionaire afstand tussen vogels en zoogdieren heeft het onderzoeksresultaat intrigerende gevolgen voor de studie naar evolutionaire intelligentie, de studie naar vergelijkende intelligentie en de zorg voor vogels die in gevangenschap leven, in dierentuinen of als huisdier.
Dit korte filmpje, waarin Irene en de beroemde papegaaien Alex en Griffin te zien zijn , geeft een heel interessant beeld van deze bijzondere vogels.
Bronnen:
Lancashire Telegraph, 8 november 2011. Darwen hero parrot helps saves premature pups’ lives
Pepperberg, I. (2006) Cognitive and communicative abilities of Grey parrots. Applied Animal Behaviour Science 100: 77-86
In de acht jaar dat Sam in het huis woonde, was hij nog nooit in de slaapkamer geweest. Toen de vrouw beneden kwam met Sam vond ze Sally en haar pasgeboren premature pups op de keukenvloer. Ze hadden overduidelijk hulp nodig.
Sams verhaal is om meerdere redenen bijzonder. Hij was zich bewust van het feit dat de hondjes hulp nodig hadden, dieren van een andere soort dan hemzelf. Dit zogenaamde ‘soortoverstijgende bewustzijn’ wordt door dierwetenschappers gebruikt als indicator voor dierenbewustzijn.
De woorden “kom nou, kom nou” worden vaak gebruikt om een ander tot actie over te laten gaan of op te laten schieten en soms duiden ze ook op urgentie. We weten niet in welke context Sally’s baasje deze woorden tegen haar hond gebruikte, maar het lijkt erop dat Sam de papegaai deze woorden opzettelijk heeft gebruikt om een snelle reactie los te krijgen.
Grijze roodstaarten staan bekend om hun intelligentie en scherpzinnigheid en dit verhaal is daar een prachtig voorbeeld van.
Dr. Irene Pepperberg heeft veel onderzoek gedaan naar het vermogen van papegaaien om dingen te begrijpen en aan de hand van haar bevindingen verklaart ze: “Gezien de evolutionaire afstand tussen vogels en zoogdieren heeft het onderzoeksresultaat intrigerende gevolgen voor de studie naar evolutionaire intelligentie, de studie naar vergelijkende intelligentie en de zorg voor vogels die in gevangenschap leven, in dierentuinen of als huisdier.
Dit korte filmpje, waarin Irene en de beroemde papegaaien Alex en Griffin te zien zijn , geeft een heel interessant beeld van deze bijzondere vogels.
Bronnen:
Lancashire Telegraph, 8 november 2011. Darwen hero parrot helps saves premature pups’ lives
Pepperberg, I. (2006) Cognitive and communicative abilities of Grey parrots. Applied Animal Behaviour Science 100: 77-86
Labels:
begrip,
communicatie,
emoties,
gevangenschap,
gevoel,
honden,
intelligentie,
papegaaien,
wilde dieren
Paarden kunnen tellen!
Ruim een jaar geleden schreven we op deze plek over Hans, het slimme paard. Dit dier was in staat om ingewikkelde wiskundige vragen te beantwoorden. Niet door deze vraagstukken zelf op te lossen, maar door de subtiele hints te lezen die hij van z’n baasjes kreeg. Het feit dat hij reageerde op menselijke signalen, is op zichzelf al bewonderenswaardig, maar de toeschouwers waren toch enigszins teleurgesteld dat Hans de vraagstukken niet zelf oploste, zoals ze dachten. Maar uit recent onderzoek is gebleken dat paarden weliswaar geen wiskundige vraagstukken kunnen oplossen, maar dat ze wel degelijk kunnen tellen! Dr Claudia Uller van de University of Essex raakte geïnspireerd door het verhaal van Hans en besloot te onderzoeken of paarden kunnen tellen.
Dr Claudia Uller en Jennifer Lewis gebruikten voor hun experimenten 57 ongetrainde paarden van particuliere eigenaars en een manege in de buurt. Voor de testjes mochten de paarden een klein stukje van een echte appel knabbelen om ze geïnteresseerd te krijgen in de activiteit. Tijdens het experiment werden de echte appels vervangen door nepappels, zodat de paarden niet zouden worden beïnvloed door hun reukvermogen.
Tijdens de test waren de paarden er getuige van dat er appels in een ondoorzichtige emmer werden gelegd. Tijdens de eerste test werden er twee appels in de ene en drie in de andere emmer gelegd. Daarna werden de emmers op hoofdhoogte gehouden, zodat de paarden konden kiezen. Elf van de dertien paarden kozen voor de emmer met drie appels. Dit suggereert dat de paarden begrepen in welke emmer de meeste appels zaten.
Het tweede experiment verliep op dezelfde manier, maar deze keer lagen er in de ene emmer twee kleine appels en in de andere emmer één appel die dubbel zo groot was. Wederom kozen de paarden voor de emmer met de meeste appels; tien van de twaalf paarden kozen voor de emmer met twee appels. De paarden hielden blijkbaar in hun hoofd bij hoeveel appels er in elke emmer gingen en konden deze informatie onthouden tot het moment dat ze voor een emmer moesten kiezen.
Dit gedrag (het kiezen voor een bak of emmer met de grootste hoeveelheid voedsel) is ook geconstateerd bij niet-menselijke primaten zoals resusapen en lemuren. Kuikentjes van slechts drie of vier dagen oud kunnen eveneens optellen en aftrekken. Mensenbaby’s ontwikkelen deze vaardigheid als ze ongeveer tien maanden oud zijn.
Hoewel paarden dan misschien niet kunnen tellen op dezelfde manier als mensen dat kunnen, wijst dit onderzoek wel uit dat ze de concepten ‘meer’ en ‘minder’ begrijpen en dat paarden zonder twijfel een stuk intelligenter zijn dan voorheen werd gedacht.
Meer over de speciale vaardigheden en het gedrag van paarden kun je onder andere lezen in onze blog van 3 maart 2010.
Bronnen:
http://www.telegraph.co.uk/science/science-news/3338537/Horses-can-count-new-study-says.html
http://www.breakingnews.ie/world/mhojgbaucwid/
Dr Claudia Uller en Jennifer Lewis gebruikten voor hun experimenten 57 ongetrainde paarden van particuliere eigenaars en een manege in de buurt. Voor de testjes mochten de paarden een klein stukje van een echte appel knabbelen om ze geïnteresseerd te krijgen in de activiteit. Tijdens het experiment werden de echte appels vervangen door nepappels, zodat de paarden niet zouden worden beïnvloed door hun reukvermogen.
Tijdens de test waren de paarden er getuige van dat er appels in een ondoorzichtige emmer werden gelegd. Tijdens de eerste test werden er twee appels in de ene en drie in de andere emmer gelegd. Daarna werden de emmers op hoofdhoogte gehouden, zodat de paarden konden kiezen. Elf van de dertien paarden kozen voor de emmer met drie appels. Dit suggereert dat de paarden begrepen in welke emmer de meeste appels zaten.
Het tweede experiment verliep op dezelfde manier, maar deze keer lagen er in de ene emmer twee kleine appels en in de andere emmer één appel die dubbel zo groot was. Wederom kozen de paarden voor de emmer met de meeste appels; tien van de twaalf paarden kozen voor de emmer met twee appels. De paarden hielden blijkbaar in hun hoofd bij hoeveel appels er in elke emmer gingen en konden deze informatie onthouden tot het moment dat ze voor een emmer moesten kiezen.
Dit gedrag (het kiezen voor een bak of emmer met de grootste hoeveelheid voedsel) is ook geconstateerd bij niet-menselijke primaten zoals resusapen en lemuren. Kuikentjes van slechts drie of vier dagen oud kunnen eveneens optellen en aftrekken. Mensenbaby’s ontwikkelen deze vaardigheid als ze ongeveer tien maanden oud zijn.
Hoewel paarden dan misschien niet kunnen tellen op dezelfde manier als mensen dat kunnen, wijst dit onderzoek wel uit dat ze de concepten ‘meer’ en ‘minder’ begrijpen en dat paarden zonder twijfel een stuk intelligenter zijn dan voorheen werd gedacht.
Meer over de speciale vaardigheden en het gedrag van paarden kun je onder andere lezen in onze blog van 3 maart 2010.
Bronnen:
http://www.telegraph.co.uk/science/science-news/3338537/Horses-can-count-new-study-says.html
http://www.breakingnews.ie/world/mhojgbaucwid/
Labels:
begrip,
gevoel,
intelligentie,
paarden,
tellen
Chimpansees eindelijk vrij
In het onderstaande filmpje zijn laboratoriumchimpansees te zien die voor het eerst vrij mogen rondlopen in een opvangcentrum. De meeste van hen hebben vele gruwelijke jaren achter de tralies van een laboratorium gesleten.
Vaak werden ze als jong bij de moeder weggehaald of zelfs gefokt in een laboratorium en daar gebruikt voor medische experimenten. Als ze hun eerste stappen zetten in de buitenwereld is overduidelijk aan hun reactie te zien dat chimpansees gevoelige en emotionele dieren zijn.
Breng eens een bezoekje aan de website van dit opvangcentrum. Er staan prachtige foto’s op van alle chimpansees en je kunt er hun persoonlijke verhaal lezen. Het is toch fantastisch dat deze apen nu eindelijk een dierwaardig bestaan hebben?
Vaak werden ze als jong bij de moeder weggehaald of zelfs gefokt in een laboratorium en daar gebruikt voor medische experimenten. Als ze hun eerste stappen zetten in de buitenwereld is overduidelijk aan hun reactie te zien dat chimpansees gevoelige en emotionele dieren zijn.
Breng eens een bezoekje aan de website van dit opvangcentrum. Er staan prachtige foto’s op van alle chimpansees en je kunt er hun persoonlijke verhaal lezen. Het is toch fantastisch dat deze apen nu eindelijk een dierwaardig bestaan hebben?
Slimme Karta: een orang-oetan met een missie
Karta, een 27-jarige orang-oetan, ontsnapte uit haar dierentuinverblijf door de draden van het schrikdraad met een stok zo te draaien dat er kortsluiting ontstond. Volgens Sky News “stapelde Karta vervolgens allerlei rommel op elkaar, zodat ze over een betonnen muur met glas kon klimmen”.
Karta kwam zelf binnen een uur alweer terug. De directeur van de dierentuin zegt dat Karta “heel vindingrijk” is. Ze zit altijd met grote interesse te kijken naar de medewerkers van de dierentuin die druk zijn met hun dagelijkse bezigheden, waarschijnlijk om te kijken of ze er wat van kan leren!
Veel dieren, waaronder grote mensapen, varkens en olifanten, hebben een bepaald soort intelligentie ontwikkeld waarmee ze optimaal gebruik kunnen maken van hun complexe leefomgeving. Orang-oetans leven in het wild in het Indonesische regenwoud, een van de plekken ter wereld met de grootste biodiversiteit.
Wij van Dierenlevens.nl zijn enigszins bezorgd over het feit dat er in de video wordt gezegd dat Karta’s vrijheid nu zal worden "beperkt". Voor de algehele veiligheid is dat natuurlijk beter, maar zo’n dierentuinverblijf is waarschijnlijk niet de beste omgeving voor haar. De dierentuin heeft duidelijk veel moeite gedaan om haar omgeving zo uitdagend mogelijk voor haar te maken, maar het feit dat ze is ontsnapt, zegt misschien wel genoeg. We moeten ons afvragen in hoeverre wij in staat zijn om complexe, grote dieren in gevangenschap in al hun behoeften te voorzien.
Onderschat een orang-oetan nooit
Dit is een anekdote over grote mensapen:
Als je een schroevendraaier aan een gorilla geeft, zal hij er even snel naar kijken en hem dan weggooien.
Als je een schroevendraaier aan een chimpansee geeft, zal hij er wel honderd toepassingen voor bedenken.
Als je een schroevendraaier aan een orang-oetan geeft, zal hij eerst doen alsof hij hem links laat liggen, maar als je weg bent, zal hij zich ermee uit z’n kooi bevrijden.
Op deze site kun je nog meer lezen over orang-oetans.
Onderschat ons niet
Karta kwam zelf binnen een uur alweer terug. De directeur van de dierentuin zegt dat Karta “heel vindingrijk” is. Ze zit altijd met grote interesse te kijken naar de medewerkers van de dierentuin die druk zijn met hun dagelijkse bezigheden, waarschijnlijk om te kijken of ze er wat van kan leren!
Veel dieren, waaronder grote mensapen, varkens en olifanten, hebben een bepaald soort intelligentie ontwikkeld waarmee ze optimaal gebruik kunnen maken van hun complexe leefomgeving. Orang-oetans leven in het wild in het Indonesische regenwoud, een van de plekken ter wereld met de grootste biodiversiteit.
Wij van Dierenlevens.nl zijn enigszins bezorgd over het feit dat er in de video wordt gezegd dat Karta’s vrijheid nu zal worden "beperkt". Voor de algehele veiligheid is dat natuurlijk beter, maar zo’n dierentuinverblijf is waarschijnlijk niet de beste omgeving voor haar. De dierentuin heeft duidelijk veel moeite gedaan om haar omgeving zo uitdagend mogelijk voor haar te maken, maar het feit dat ze is ontsnapt, zegt misschien wel genoeg. We moeten ons afvragen in hoeverre wij in staat zijn om complexe, grote dieren in gevangenschap in al hun behoeften te voorzien.
Onderschat een orang-oetan nooit
Dit is een anekdote over grote mensapen:
Als je een schroevendraaier aan een gorilla geeft, zal hij er even snel naar kijken en hem dan weggooien.
Als je een schroevendraaier aan een chimpansee geeft, zal hij er wel honderd toepassingen voor bedenken.
Als je een schroevendraaier aan een orang-oetan geeft, zal hij eerst doen alsof hij hem links laat liggen, maar als je weg bent, zal hij zich ermee uit z’n kooi bevrijden.
Op deze site kun je nog meer lezen over orang-oetans.
Onderschat ons niet
Labels:
dierentuin,
gereedschap,
gevangenschap,
gevoel,
intelligentie,
orang-oetans,
vrijheid
Dierentaal
Als we met het word ‘taal’ een bepaald communicatiesysteem bedoelen, kunnen we zeggen dat dieren allerlei eigen talen spreken. Kippen hebben bijvoorbeeld meer dan 30 verschillende roepen die ze gebruiken om hun groep te wijzen op voedsel of gevaar. Kuikens communiceren vanuit het ei al met hun moeder, jonge hanen hebben een speciale ‘voedselroep’ om de hennen te laten weten dat er voedsel is gevonden en hennen maken een lieflijk kraaiend geluid als ze tevreden zijn.
Gezelligheid op het dorpsplein.
(c) Compassion in World Farming / Chi Keung Wong
Varkens zijn kletskousen; ze communiceren met geknor, gepiep, geronk, gesnuif, met kauwende geluiden en met het geklik van hun tanden. Zeugen hebben een speciale roep voor hun biggetjes als het tijd is om te zogen. Zeugen en biggen communiceren daarnaast met elkaar door middel van gepiep en gegrom en als biggen van hun moeder gescheiden worden, gaan ze om haar gillen. Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat zeugen sterker reageren op wanhopige kreten van koude, hongerige biggen dan op het geroep van grotere, meer weldoorvoede biggen.
Dieren begrijpen soms ook elkaars taal. Sommige dieren kunnen bijvoorbeeld de betekenis van de alarmroep van een andere dier begrijpen.
Honden en mensen leven al sinds mensenheugenis samen. Honden begrijpen vaak snel wat mensen bedoelen (waarschijnlijk halen ze de boodschap uit de toon waarop het gezegd wordt), maar mensen hebben aan de andere kant vaak moeite met de blaftaal van hun viervoeter. In dit boeiende filmpje (dat we te danken hebben aan de social networking site Petstreet) helpt communicatiespecialist John Rogerson ons om de boodschappen van onze trouwe viervoeters te ontcijferen.
Gezelligheid op het dorpsplein. (c) Compassion in World Farming / Chi Keung Wong
Varkens zijn kletskousen; ze communiceren met geknor, gepiep, geronk, gesnuif, met kauwende geluiden en met het geklik van hun tanden. Zeugen hebben een speciale roep voor hun biggetjes als het tijd is om te zogen. Zeugen en biggen communiceren daarnaast met elkaar door middel van gepiep en gegrom en als biggen van hun moeder gescheiden worden, gaan ze om haar gillen. Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat zeugen sterker reageren op wanhopige kreten van koude, hongerige biggen dan op het geroep van grotere, meer weldoorvoede biggen.
Dieren begrijpen soms ook elkaars taal. Sommige dieren kunnen bijvoorbeeld de betekenis van de alarmroep van een andere dier begrijpen.
Honden en mensen leven al sinds mensenheugenis samen. Honden begrijpen vaak snel wat mensen bedoelen (waarschijnlijk halen ze de boodschap uit de toon waarop het gezegd wordt), maar mensen hebben aan de andere kant vaak moeite met de blaftaal van hun viervoeter. In dit boeiende filmpje (dat we te danken hebben aan de social networking site Petstreet) helpt communicatiespecialist John Rogerson ons om de boodschappen van onze trouwe viervoeters te ontcijferen.
Spotlijsters herkennen gezichten
Spotlijsters kunnen razendsnel het gezicht van een individueel persoon herkennen die een gevaar vormt voor hun nest. Na relatief korte tijd kunnen de vogels iemand herkennen die hun heeft lastiggevallen en doen vervolgens alle moeite om deze persoon op afstand te houden, maar negeren hierbij andere voorbijgangers of vreemdelingen die in de buurt zijn.
Spotlijsters kunnen razendsnel individuen herkennen Professor Doug Levey is zoöloog op de universiteit van Florida en heeft naar dit fenomeen onderzoek gedaan. “We weten niet of dit uniek is voor spotlijsters, maar we weten wel dat deze dieren dus een stuk intelligenter zijn dan we tot nu toe hebben gedacht. We weten al langer dat bijvoorbeeld kraaien en papegaaien zeer intelligente wezens zijn, maar deze vogels zijn relatief klein. Dit onderzoek werpt een heel ander licht op de intelligentie van vogels in het algemeen”, aldus Levey.
De spotlijsters in dit onderzoek leefden in een natuurlijke omgeving en volgens de onderzoekers is hun publicatie de eerste die laat zien dat “wilde dieren in hun eigen habitat individuen van een andere diersoort kunnen herkennen”.
Deze slimme vogels wijzen ons er op dat we de bijzondere vermogens van dieren moeten respecteren wanneer wij als mensen hun levens beïnvloeden.
Labels:
communicatie,
geheugen,
gevoel,
herkenning,
intelligentie,
natuurlijk gedrag,
spotlijsters,
vogels,
wilde dieren
Bonnie en Clyde, het vervolg
Bonnie en Clyde zijn twee hondenvriendjes die onafscheidelijk zijn. In een artikel van de Daily Mail was al te lezen dat Bonnie de blinde Clyde “naar voedsel en water leidt en hem z’n hoofd op haar rug laat rusten als hij het even niet meer weet. Ze zijn onafscheidelijk en als Bonnie niet in de buurt is, verzet Clyde geen poot.”
Clyde en Bonnie
Bonnie en Clyde waren als zwervers gevonden, maar hebben inmiddels een liefdevol nieuw thuis gevonden. De One Show van de BBC heeft een speciale webpagina over deze hondenvriendjes: http://www.bbc.co.uk/blogs/theoneshow/onepassions/2009/07/bonnie-and-clyde-blind-dog-gui.html
Bonnie en Clyde waren als zwervers gevonden, maar hebben inmiddels een liefdevol nieuw thuis gevonden. De One Show van de BBC heeft een speciale webpagina over deze hondenvriendjes: http://www.bbc.co.uk/blogs/theoneshow/onepassions/2009/07/bonnie-and-clyde-blind-dog-gui.html
Labels:
begrip,
Bonnie en Clyde,
communicatie,
emoties,
empathie,
gevoel,
honden,
huisdieren,
intelligentie,
vriendschap
Moederkippen voelen empathie voor hun kuikens
Het is algemeen bekend dat hennen met kuikens beschermend en verzorgend optreden richting hun kroost. De moeders maken zich niet alleen druk om hun veiligheid en welzijn, maar ze voelen ook empathie, wat door wetenschappers wordt beschreven als ‘het zich kunnen verplaatsen in de gevoelens of de gedachtegang van een ander’.
Wetenschappers van de Universiteit van Bristol, in het Verenigd Koninkrijk, stelden moederkippen en kuikens bloot aan pufjes lucht. Wanneer de pufjes lucht op de moederkippen gericht waren, vertoonden deze tekenen van angst en werden ze alerter; ze streken minder vaak hun veren glad en de temperatuur van hun ogen daalde. Wanneer de wetenschappers de kuikens blootstelden aan de pufjes, vertoonden de moederkippen dezelfde verschijnselen, maar daarnaast ging ook hun hartslag omhoog en ze maakten meer klokkende geluiden richting hun kuikens, wat duidt op bezorgdheid.
Moederhennen voelen empathie voor hun kuikens
Onderzoeker Jo Edgar: “We hebben kunnen aantonen dat volwassen vrouwelijke vogels tenminste een van de essentiële kenmerken van ‘empathie’ bezitten; ‘het zich kunnen verplaatsen in de gevoelens of de gedachtegang van een ander’.
De onderzoekers gebruikten kippen voor dit onderzoek, omdat in de vee-industrie “kippen regelmatig worden blootgesteld aan soortgenoten die tekenen van pijn of stress vertonen. Dit wordt veroorzaakt door de routinematige praktijken in de intensieve veehouderij; de gevolgen hiervan zijn onder andere botbreuken en aandoeningen aan de poten."
Wetenschappers hebben in het verleden ook kunnen aantonen dat kippen kunnen anticiperen op toekomstige gebeurtenissen aan de hand van eerdere ervaringen en daar vervolgens naar handelen. Ze produceren namelijk meer dan 30 verschillende geluiden waarmee ze met elkaar kunnen communiceren en kippen kunnen tellen! Maar helaas wordt er in de intensieve veehouderij totaal geen rekening gehouden met deze bijzondere vermogens van kippen. Het feit dat nu is aangetoond dat kippen empathie voelen, bevestigt nog maar eens dat het ontzettend belangrijk is dat dieren in de veehouderij in een omgeving leven die hun natuurlijk gedrag niet in de weg staat en waarin ze een dierwaardig leven kunnen leiden. Dieren zijn uiterst gevoelige wezens en wat er met hen gebeurt, heeft invloed op hun welzijn.
Voor meer informatie over dierenwelzijn in de veehouderij en hoe u kunt helpen om de misstanden in de intensieve veehouderij een halt toe te roepen, ga dan naar de website van Compassion in World Farming.
Bronnen:
‘The foundations of empathy are found in the chicken'. Persbericht van de Universiteit van Bristol, uitgekomen op 9 maart 2011. http://bristol.ac.uk/news/2011/7525.html
‘Avian maternal response to chick distress’, J L Edgar, J C Lowe, E S Paul, C J Nicol, online publicatie voorafgaand aan het persbericht, Proceedings of the Royal Society B, 9 maart 2011.
Wetenschappers van de Universiteit van Bristol, in het Verenigd Koninkrijk, stelden moederkippen en kuikens bloot aan pufjes lucht. Wanneer de pufjes lucht op de moederkippen gericht waren, vertoonden deze tekenen van angst en werden ze alerter; ze streken minder vaak hun veren glad en de temperatuur van hun ogen daalde. Wanneer de wetenschappers de kuikens blootstelden aan de pufjes, vertoonden de moederkippen dezelfde verschijnselen, maar daarnaast ging ook hun hartslag omhoog en ze maakten meer klokkende geluiden richting hun kuikens, wat duidt op bezorgdheid.
Moederhennen voelen empathie voor hun kuikensOnderzoeker Jo Edgar: “We hebben kunnen aantonen dat volwassen vrouwelijke vogels tenminste een van de essentiële kenmerken van ‘empathie’ bezitten; ‘het zich kunnen verplaatsen in de gevoelens of de gedachtegang van een ander’.
De onderzoekers gebruikten kippen voor dit onderzoek, omdat in de vee-industrie “kippen regelmatig worden blootgesteld aan soortgenoten die tekenen van pijn of stress vertonen. Dit wordt veroorzaakt door de routinematige praktijken in de intensieve veehouderij; de gevolgen hiervan zijn onder andere botbreuken en aandoeningen aan de poten."
Wetenschappers hebben in het verleden ook kunnen aantonen dat kippen kunnen anticiperen op toekomstige gebeurtenissen aan de hand van eerdere ervaringen en daar vervolgens naar handelen. Ze produceren namelijk meer dan 30 verschillende geluiden waarmee ze met elkaar kunnen communiceren en kippen kunnen tellen! Maar helaas wordt er in de intensieve veehouderij totaal geen rekening gehouden met deze bijzondere vermogens van kippen. Het feit dat nu is aangetoond dat kippen empathie voelen, bevestigt nog maar eens dat het ontzettend belangrijk is dat dieren in de veehouderij in een omgeving leven die hun natuurlijk gedrag niet in de weg staat en waarin ze een dierwaardig leven kunnen leiden. Dieren zijn uiterst gevoelige wezens en wat er met hen gebeurt, heeft invloed op hun welzijn.
Voor meer informatie over dierenwelzijn in de veehouderij en hoe u kunt helpen om de misstanden in de intensieve veehouderij een halt toe te roepen, ga dan naar de website van Compassion in World Farming.
Bronnen:
‘The foundations of empathy are found in the chicken'. Persbericht van de Universiteit van Bristol, uitgekomen op 9 maart 2011. http://bristol.ac.uk/news/2011/7525.html
‘Avian maternal response to chick distress’, J L Edgar, J C Lowe, E S Paul, C J Nicol, online publicatie voorafgaand aan het persbericht, Proceedings of the Royal Society B, 9 maart 2011.
Chimpansees helpen elkaar een handje
In Japan hebben onderzoekers chimpansees hun maatjes uit de brand zien helpen op het moment dat deze hulp nodig hadden. Ze gaven ze bijvoorbeeld een stuk gereedschap vanuit een nabij gelegen hok. Maar het meest bijzondere was dat dit het vaakst gebeurde op het moment dat de chimpansee echt hulp nodig had en hier ook om vroeg en niet als hij of zij alleen met het stuk gereedschap wilde spelen. Dit laat zien dat chimpansees zich bekommeren om het welzijn van hun soortgenoten en hulp bieden, zelfs op de momenten dat ze er zelf geen voordeel bij hebben.
Maar niet alleen chimpansees kunnen hulp verwachten. Tijdens een onderzoek door Felix Warneken kwam naar voren dat chimpansees mensen op dezelfde manier helpen en hun een stok aanbieden als daarom gevraagd wordt. Via deze link zijn filmpjes te zien van beide experimenten. Scroll naar het einde van de pagina en klik op het eerste filmpje in de lijst (Supporting Information, Video S1).
Bronnen:
Yamamoto, S., Humle, T.,Tanaka, M. (2009) Chimpanzees Help Each Other upon Request, PLoS ONE, 4(10): e7416
Warneken, F., Hare, B., Melis, A.P., Hanus, D., Tomasello, M. Spontaneous Altruism by Chimpanzees and Young Children, PLoS Biol 5(7): e184
Maar niet alleen chimpansees kunnen hulp verwachten. Tijdens een onderzoek door Felix Warneken kwam naar voren dat chimpansees mensen op dezelfde manier helpen en hun een stok aanbieden als daarom gevraagd wordt. Via deze link zijn filmpjes te zien van beide experimenten. Scroll naar het einde van de pagina en klik op het eerste filmpje in de lijst (Supporting Information, Video S1).
Bronnen:
Yamamoto, S., Humle, T.,Tanaka, M. (2009) Chimpanzees Help Each Other upon Request, PLoS ONE, 4(10): e7416
Warneken, F., Hare, B., Melis, A.P., Hanus, D., Tomasello, M. Spontaneous Altruism by Chimpanzees and Young Children, PLoS Biol 5(7): e184
Labels:
begrip,
chimpansees,
communicatie,
gereedschap,
gevoel,
helpen,
intelligentie,
laboratorium,
natuurlijk gedrag
Bijenhersenen overtreffen computer
Uit een recent onderzoek van de Londense Royal Holloway University is naar voren gekomen dat bijen complexe wiskundige probleemstellingen kunnen oplossen waar computers dagen over kunnen doen.
Dr Nigel Raine van de faculteit biologie van de Royal Holloway University zegt hierover het volgende: “Foeragerende bijen lossen elke dag handelsreizigersproblemen op. Ze vliegen langs bloemen op verschillende locaties en aangezien het bijen veel energie kost om te vliegen, zoeken ze uit wat de kortste route is om energie te sparen.”
Wetenschappers hebben deze ontdekking gedaan aan de hand van een experiment met een groep bijen en een verzameling kunstbloemen. Nadat de bijen de bloemen hadden geïnspecteerd, bepaalden ze direct de kortste route tussen alle bloemen om zo tijd en energie te besparen. “Ondanks het feit dat bijen maar kleine hersenen hebben, zijn ze tot dit bijzondere prestaties in staat”, aldus Raine.
Bron:
Guardian.co.uk. ‘Bees’ tiny brains beat computers’. http://www.guardian.co.uk/world/2010/oct/24/bees-route-finding-problems. Sunday 24 October 2010 (Geraadpleegd op 2 November 2010).
Labels:
begrip,
bijen,
intelligentie,
tellen,
wiskunde
Chimpansees en koeien hebben een eigen muzieksmaak
De babychimpansee Sakura laat zien dat chimpansees van melodische muziek houden. Uit een experiment bleek dat Sakura liever naar een fijne melodie luisterde dan naar dissonante akkoorden.
Dit geeft ons wederom een fascinerend kijkje in de belevingswereld van chimpansees. In dit geval bevindt Sakura zich in gevangenschap, in een door mensen ontworpen leefomgeving die onnatuurlijk is voor een chimpansee. Het feit dat Sakura in deze omgeving weet wat haar te doen staat, namelijk haar muzieksmaak aangeven, bewijst dat chimpansees beschikken over een bepaalde mate van bewustzijn en intelligentie.
Maar Sakura is niet de enige die van zoetgevooisde klanken houdt. In 2001 is er een wetenschappelijk experiment gedaan om te bepalen hoe koeien reageerden op snelle beats en rustigere muziek. De onderzoekers zeiden hierover het volgende: “We hebben ontdekt dat rustige muziek de melkproductie bevordert. Misschien komt dit omdat de koeien, net als mensen, ontspannen bij het horen van rustige muziek.’”
Koeien houden van kalmerende muziek. Foto: Compassion in World Farming / Karen Playford
Ondanks het feit dat er steeds meer bewijzen worden geleverd voor het feit dat dieren ook beschikken over gevoel en intelligentie, lijken de meeste mensen dit maar moeilijk te kunnen accepteren. Men blijft vaak vasthouden aan de “mensen versus dieren”-opvatting die mensen zelf in het leven hebben geroepen.
Voorheen dacht men dat dergelijke keuzes en voorkeur voor muziek een "uniek menselijke eigenschap" was. Sakura en de koeien hebben het tegendeel bewezen!
Labels:
begrip,
chimpansees,
communicatie,
emoties,
gevangenschap,
gevoel,
intelligentie,
kalveren,
koeien,
melkvee,
muziek,
primaten,
vee,
veehouderij
Bonnie de bijzondere blindengeleidehond
Bonnie en Clyde zijn twee Border Collies die onafscheidelijk zijn. Honden zijn sociale dieren, dus gezelschap is heel belangrijk voor ze, maar deze band is wel heel bijzonder: Bonnie is namelijk de blindengeleidehond van Clyde.
In een artikel van de Daily Mail is te lezen dat Bonnie Clyde “naar voedsel en water leidt en hem z’n hoofd op haar rug laat rusten als hij het even niet meer weet. Ze zijn onafscheidelijk en als Bonnie niet in de buurt is, verzet Clyde geen poot.”
Clyde en Bonnie
Bonnie en Clyde werden als zwerfhonden gevonden. Het lijkt erop dat ze tijdens een storm verdwaald zijn geraakt, maar tot nu toe heeft nog niemand zich voor ze gemeld. Gezien hun ijzersterke band moeten deze twee dan ook zeker samen geplaatst worden bij een nieuw baasje.
In een artikel van de Daily Mail is te lezen dat Bonnie Clyde “naar voedsel en water leidt en hem z’n hoofd op haar rug laat rusten als hij het even niet meer weet. Ze zijn onafscheidelijk en als Bonnie niet in de buurt is, verzet Clyde geen poot.”
Clyde en Bonnie
Bonnie en Clyde werden als zwerfhonden gevonden. Het lijkt erop dat ze tijdens een storm verdwaald zijn geraakt, maar tot nu toe heeft nog niemand zich voor ze gemeld. Gezien hun ijzersterke band moeten deze twee dan ook zeker samen geplaatst worden bij een nieuw baasje.
Labels:
begrip,
blindengeleidehond,
Bonnie,
Clyde,
communicatie,
emoties,
gevoel,
honden,
huisdieren,
intelligentie,
loyaliteit,
vriendschap
Sneeuwpret voor makaken
Omdat het bijna kerst is, wilden we u dit schattige verhaal over Japanse makaken niet onthouden. Jonge makaken schijnen sneeuwballen te maken en naar elkaar te gooien, net als mensen! Wetenschappers hebben geen andere reden ontdekt waarom ze dit zouden doen, behalve dat het leuk is!
Een ander leuk feitje is dat Japanse makaken in de jaren zestig mensen zagen baden in thermale baden en ze dit blijkbaar op een idee heeft gebracht. Sindsdien zijn deze apen regelmatig te vinden in de hete baden, vooral in de winter: een ontspannend en sociaal gebeuren!
Dit bewijst maar weer eens hoe menselijk dieren zijn, en andersom. Of we nu een vacht hebben, veren of kleren: plezier maken willen we allemaal.
We wensen u een ‘Compassionate Christmas’!
Bronnen:
- Uhlenbrook, C. (2008) Animal life the definitive visual guide to animals and their behaviour, Dorling Kindersley, Londen.
- Primate Info Net (2009) (geraadpleegd op 24 december 2009)
BBC Worldwide, Monkeys Relaxing
Labels:
gevoel,
intelligentie,
natuurlijk gedrag,
plannen,
primaten,
sneeuw,
sneeuwbal,
spelen,
vrijheid,
wilde dieren
Mila de walvis redt duiker in nood
Mila is een witte dolfijn en ze woont in een aquarium in Harbin, in het noordoosten van China. Ze woont in een ijskoud bad waar ook wel eens duikers in zwemmen. Op een zeker moment raakte een vrouwelijke duiker, Yang Yun, in de problemen in het ijskoude water. Ze kon niet meer naar boven komen. Maar opeens voelde ze dat ze naar boven werd geduwd: ze werd gered door Mila.
Volgens berichten had Mila gezien dat ze in de problemen raakte en gebruikte haar gevoelige dolfijnachtige neus om Yun weer veilig boven te krijgen. Eén van de werknemers van het aquarium verklaarde: “Mila zag eerder wat er aan de hand was dan wij. Het is een gevoelig dier dat veel met mensen in aanraking komt en deze vrouw heeft waarschijnlijk haar leven aan haar te danken.”
Witte dolfijnen zijn heel sociale dieren en omdat ze zo praterig zijn, worden ze ook wel zeekanaries genoemd. Ze leggen onder ijs grote afstanden af in de Noordelijk IJszee en dan is het handig om goed met elkaar te kunnen communiceren om de groep te kunnen bijhouden en elkaar van alles op de hoogte te houden. Jammer genoeg is ook de witte dolfijn een bedreigde diersoort.
Op de website van National Geographic is interessante informatie te vinden over de witte dolfijn.
Volgens berichten had Mila gezien dat ze in de problemen raakte en gebruikte haar gevoelige dolfijnachtige neus om Yun weer veilig boven te krijgen. Eén van de werknemers van het aquarium verklaarde: “Mila zag eerder wat er aan de hand was dan wij. Het is een gevoelig dier dat veel met mensen in aanraking komt en deze vrouw heeft waarschijnlijk haar leven aan haar te danken.”
Witte dolfijnen zijn heel sociale dieren en omdat ze zo praterig zijn, worden ze ook wel zeekanaries genoemd. Ze leggen onder ijs grote afstanden af in de Noordelijk IJszee en dan is het handig om goed met elkaar te kunnen communiceren om de groep te kunnen bijhouden en elkaar van alles op de hoogte te houden. Jammer genoeg is ook de witte dolfijn een bedreigde diersoort.
Op de website van National Geographic is interessante informatie te vinden over de witte dolfijn.
Labels:
begrip,
communicatie,
gevangenschap,
gevoel,
intelligentie,
perceptie,
redding,
wilde dieren,
witte dolfijn
Dansende bijen
Bijen zijn sociale dieren waarvan is aangetoond dat ze samenwerken met andere individuen in hun kolonie. Werksters (de steriele vrouwtjes) hebben veel verschillende taken binnen de kolonie. Een van die taken is het verzamelen van voedsel. Ze verlaten de kolonie op zoek naar nectar (hun energiebron waar ze honing van maken) en pollen (hun proteïnebron) van bloeiende planten.
Zodra de werkster pollen of nectar heeft gevonden, komt ze terug naar de kolonie en begint een ingewikkeld dansje op te voeren op de verticale oppervlakte van de bijenraat. Karl von Frisch ontdekte dat deze dans dient om soortgenoten te informeren over de locatie van het voedsel. Als het voedsel relatief ver van de korf is (wat het vaak is) voeren de bijen een ‘waggeldansje’ op om twee belangrijke zaken te communiceren: de afstand van de vindplek en de locatie van het voedsel.
Een werkbij die een ‘waggeldansje’ opvoert, beweegt in een achtvorm. Ze beweegt haar lichaam al zoemend van links naar rechts, terwijl ze in een rechte lijn loopt. Dan maakt ze een draai naar rechts tot haar beginpunt en waggelt weer vooruit. Vervolgens maakt ze een draai naar links en waggelt tot ze weer bij haar beginpunt is. Dit herhaalt ze een aantal keer.
De lengte van de rechte lijn geeft aan hoe ver de nectar of pollen verwijderd zijn van de bijenkorf: hoe groter de afstand, hoe langer ze in een rechte lijn zal waggelen. De richting waarin de bij begint te dansen geeft de richting aan waarin de bloemen zich bevinden. Als de bloemen zich op 30 graden rechts van de zon bevinden, zal de werkster 30 graden rechts van het midden met haar dans beginnen.
Het dansje werkt als een soort taal. Aan de hand van het dansje van de werkster kunnen de andere bijen bepalen waar de voedselbron zich bevindt. Dankzij hun reukvermogen kunnen ze bovendien bepalen wat voor soort voedsel er te vinden is. Deze vorm van communiceren is misschien wel de meest complexe vorm van sociaal gedrag dat in het dierenrijk te vinden is.
Bekijk hier dit prachtige filmpje over deze bijen.
Bronnen:
Frisch, K.V., (1967). The Dance Language and Orientation of Bees. Cambridge: The Belknap Press of Harvard University Press
Gould, J.L., and Gould, C.G., (1988). The Honey Bee. New York: Scientific American Library, W.H. Freeman
Zodra de werkster pollen of nectar heeft gevonden, komt ze terug naar de kolonie en begint een ingewikkeld dansje op te voeren op de verticale oppervlakte van de bijenraat. Karl von Frisch ontdekte dat deze dans dient om soortgenoten te informeren over de locatie van het voedsel. Als het voedsel relatief ver van de korf is (wat het vaak is) voeren de bijen een ‘waggeldansje’ op om twee belangrijke zaken te communiceren: de afstand van de vindplek en de locatie van het voedsel.
Een werkbij die een ‘waggeldansje’ opvoert, beweegt in een achtvorm. Ze beweegt haar lichaam al zoemend van links naar rechts, terwijl ze in een rechte lijn loopt. Dan maakt ze een draai naar rechts tot haar beginpunt en waggelt weer vooruit. Vervolgens maakt ze een draai naar links en waggelt tot ze weer bij haar beginpunt is. Dit herhaalt ze een aantal keer.
De lengte van de rechte lijn geeft aan hoe ver de nectar of pollen verwijderd zijn van de bijenkorf: hoe groter de afstand, hoe langer ze in een rechte lijn zal waggelen. De richting waarin de bij begint te dansen geeft de richting aan waarin de bloemen zich bevinden. Als de bloemen zich op 30 graden rechts van de zon bevinden, zal de werkster 30 graden rechts van het midden met haar dans beginnen.
Het dansje werkt als een soort taal. Aan de hand van het dansje van de werkster kunnen de andere bijen bepalen waar de voedselbron zich bevindt. Dankzij hun reukvermogen kunnen ze bovendien bepalen wat voor soort voedsel er te vinden is. Deze vorm van communiceren is misschien wel de meest complexe vorm van sociaal gedrag dat in het dierenrijk te vinden is.
Bekijk hier dit prachtige filmpje over deze bijen.
Bronnen:
Frisch, K.V., (1967). The Dance Language and Orientation of Bees. Cambridge: The Belknap Press of Harvard University Press
Gould, J.L., and Gould, C.G., (1988). The Honey Bee. New York: Scientific American Library, W.H. Freeman
Labels:
begrip,
communicatie,
intelligentie,
natuurlijk gedrag,
wilde dieren
Kapucijneraapjes: eerlijk zullen we alles delen
In de BBC-documentaire “Capuchins: The Monkey Puzzle” uit 2007 zijn twee kapucijneraapjes te zien die op een aandoenlijke manier tonen dat ze kunnen samenwerken en eerlijk willen delen.
In het eerste experiment werkten de aapjes samen om een probleem op te lossen met behulp van gereedschap. Aan de ene kant van een transparant scherm staat een doos hazelnoten en aan de andere kant ligt de vuursteen waarmee de deksel van de doos kan worden gehaald. Een van de apen heeft de steen, maar kan niet bij de noten, een andere heeft de doos noten, maar kan niks beginnen zonder de steen. De aapjes besluiten samen te werken: de één geeft de ander de steen, zodat de doos kan worden opengemaakt. Vervolgens verdeelt het aapje de hazelnoten eerlijk: drie voor zichzelf en drie voor z’n ‘teamgenoot’. Zonder samen te werken, hadden de kapucijneraapjes de puzzel nooit kunnen oplossen.
Ook in het tweede experiment gaven de aapjes blijk van gevoel voor eerlijkheid. Ze werden getraind om een witte munt in te leveren in ruil voor eten. Toen de twee aapjes een ongelijke beloning kregen, wilde het aapje dat de minder lekkere beloning kreeg, de beloning niet eens hebben. Hij bleef liever hongerig dan dat hij akkoord ging met een ongelijke beloning.
Bekijk hier het filmpje:
Bron:
BBC Two documentaire “Capuchins: The Monkey Puzzle”, 22 September 2007, 18:30.
In het eerste experiment werkten de aapjes samen om een probleem op te lossen met behulp van gereedschap. Aan de ene kant van een transparant scherm staat een doos hazelnoten en aan de andere kant ligt de vuursteen waarmee de deksel van de doos kan worden gehaald. Een van de apen heeft de steen, maar kan niet bij de noten, een andere heeft de doos noten, maar kan niks beginnen zonder de steen. De aapjes besluiten samen te werken: de één geeft de ander de steen, zodat de doos kan worden opengemaakt. Vervolgens verdeelt het aapje de hazelnoten eerlijk: drie voor zichzelf en drie voor z’n ‘teamgenoot’. Zonder samen te werken, hadden de kapucijneraapjes de puzzel nooit kunnen oplossen.
Ook in het tweede experiment gaven de aapjes blijk van gevoel voor eerlijkheid. Ze werden getraind om een witte munt in te leveren in ruil voor eten. Toen de twee aapjes een ongelijke beloning kregen, wilde het aapje dat de minder lekkere beloning kreeg, de beloning niet eens hebben. Hij bleef liever hongerig dan dat hij akkoord ging met een ongelijke beloning.
Bekijk hier het filmpje:
Bron:
BBC Two documentaire “Capuchins: The Monkey Puzzle”, 22 September 2007, 18:30.
Labels:
apen,
begrip,
communicatie,
gevoel,
intelligentie,
plannen,
vriendschap
Abonneren op:
Posts (Atom)







